Join REMIPOKER Online and Win Big Today

Dzień ojca w tym roku wypadł w środku tygodnia, a ja, jak co roku, nie miałem pojęcia, co ze sobą zrobić. Moje dzieci są już dorosłe – córka studiuje w Krakowie, syn pracuje w Niemczech i widuję go może trzy razy w roku, głównie przez ekran telefonu. Nie oczekuję od nich prezentów ani wielkich gestów, bo wiem, że mają swoje życie i swoje wydatki. Ale gdzieś w środku, w tej starej, schowanej głęboko części serca, zawsze czuję lekki smutek, gdy widzę w sklepach reklamy perfum i skarpetek z napisem "Dla najlepszego taty". Tego dnia obudziłem się w pustym mieszkaniu, nastawiłem kawę i usiadłem w fotelu z myślami, które krążyły wokół tego, co właściwie osiągnąłem przez ostatnie pięćdziesiąt lat. Praca w magazynie, rozwód, samotne wychowywanie dzieci, teraz cisza i pustka. Nie żałuję, ale czasem czuję, że życie przecieka mi przez palce, a ja tylko patrzę, jak kolejne dni zamieniają się w tygodnie, a tygodnie w miesiące. Moja siostra, która mieszka po drugiej stronie miasta, zadzwoniła rano, żeby złożyć mi życzenia, i na koniec rozmowy rzuciła coś, co utkwiło mi w głowie. "Słuchaj, wiem, że nie jesteś typem hazardzisty, ale ostatnio trafiłam na takie miejsce w sieci, gdzie można pograć dla relaksu. Są tam różne gry, proste, nie trzeba się znać. Ja czasem wieczorem włączam, gdy nie mogę spać, i jakoś lepiej mi się potem zasypia". Pomyślałem – czemu nie? Przynajmniej zabiję czas, zamiast patrzeć w ścianę.

Po południu, gdy słońce zaczęło już powoli zachodzić za bloki naprzeciwko, usiadłem z laptopem na kolanach i wpisałem adres, który podyktowała mi siostra. Strona otworzyła się szybko, co mnie zaskoczyło, bo mój laptop pamięta jeszcze czasy, gdy Windows 7 był nowością. Przez chwilę klikałem w różne zakładki, rozglądając się, jakbym wszedł do sklepu, w którym nigdy wcześniej nie byłem. I wtedy zobaczyłem je – wszystkie te kolorowe ikony, każda prowadząca do innego świata. Były tam gry z owocami, z piratami, z egipskimi bogami, z dżunglą, z kosmosem. Nie wiedziałem, od czego zacząć, ale postanowiłem działać metodą małych kroków. Zarejestrowałem się, co zajęło mi dosłownie chwilę, i wpłaciłem symboliczne sto złotych – tyle, ile wydałbym na dwie pizze albo kino z popcornem. Wiedziałem, że jeśli przegram, nie będzie mnie to bolało. Ale jeśli wygram, choć trochę, to będzie miły dodatek do tego szarego, przeciętnego dnia. Tak rozpoczęła się moja przygoda z vavada automaty – miejscem, które miało być tylko chwilową rozrywką, a stało się początkiem czegoś, co pamiętam do dziś.

Zacząłem od najprostszej maszynki, takiej z trzema bębnami i jednym rzędem symboli. Stawiałem po kilka groszy, obserwując, jak wiśnie, cytryny i siódemki układają się w linie. Po dwudziestu minutach miałem może sto dwadzieścia złotych, czyli delikatny plus. Nic ekscytującego, ale fajnie było patrzeć, jak te małe wygrane podnoszą mi nastrój. Przerzuciłem się na inny automat, tym razem z motywem wikingów, który wyglądał bardziej skomplikowanie, ale zasady okazały się proste – wystarczyło trafić trzy symbole łodzi, żeby uruchomić darmowe spiny. Kręciłem, kręciłem, i nic. Saldo spadło z powrotem do stu złotych. Już miałem zamknąć laptopa i uznać, że to nie jest mój dzień, gdy nagle, na ostatnim możliwym spinie, trafiłem te trzy łodzie. Ekran eksplodował efektami specjalnymi, a na środku pojawił się napis, że dostałem piętnaście darmowych spinów z mnożnikiem x3. Nie wiedziałem, co to znaczy, ale szybko się zorientowałem. Każda wygrana w tych spinach była potrojona. Piętnaście spinów – to może kilkadziesiąt sekund, które spędziłem z zapartym tchem. Gdy ostatni spin się skończył, na koncie miałem trzysta złotych. Trzysta. Z setki. Siedziałem w fotelu, patrząc na ekran, i czułem, jak ten stary, schowany gdzieś głęboko uśmiech powoli wraca na moją twarz.

Nie wypłaciłem od razu. Postanowiłem, że pogram jeszcze trochę, ale ostrożnie. Zmniejszyłem stawki do minimum, żeby przedłużyć sobie przyjemność. Grałem przez następną godzinę, próbując różnych vavada automaty – od tych z owocami, przez te z klejnotami, aż po proste karciane gry, które przypominały mi stare, dobre czasy, gdy z kumplami grywaliśmy w pokera na orzechy. W międzyczasie moja córka napisała do mnie wiadomość z życzeniami, a ja odpisałem jej, że dzień jest fajny, że jestem w dobrym humorze, nie wdając się w szczegóły. Nie chciałem, żeby myślała, że jej stary dziadek oszalał i zaczął hazardzistą. Ale prawda była taka, że po raz pierwszy od bardzo dawna czułem się lekko, swobodnie, jakbym zrzucił z siebie ciężar, który nosiłem nie wiadomo od kiedy. Około dziewiętnastej, gdy zrobiło się już ciemno, a w mieszkaniu zapadł ten specyficzny, wieczorny spokój, zakończyłem grę. Na koncie miałem czterysta pięćdziesiąt złotych. Wypłaciłem czterysta, zostawiając pięćdziesiąt na kolejne wieczory. Pieniądze przyszły następnego dnia, w sobotę rano. Nie czekałem długo – poszedłem do sklepu i kupiłem sobie coś, na co od dawna miałem ochotę, ale zawsze mówiłem, że to za drogie. Nową wędkę. Nie taką super profesjonalną, ale solidną, ze szpulą, która nie zacinała się po każdym zarzuceniu. Potem pojechałem nad pobliskie jezioro, usiadłem na kładce i przez godzinę łowiłem nic, ale to nic nie miało znaczenia. Ważne, że byłem tam, na świeżym powietrzu, z nową wędką i z uśmiechem, który nie chciał zejść mi z twarzy.

Od tamtego Dnia Ojca minęło już kilka miesięcy. Nie zamieniłem się w hazardzistę, nie zacząłem wpłacać tysięcy. Ale od czasu do czasu, gdy czuję, że dzień jest szary, a myśli krążą wokół tych samych, starych problemów, włączam laptopa, wchodzę na stronę i spędzam godzinę przy vavada automaty. To stało się moim małym rytuałem, sposobem na odcięcie się od rzeczywistości. Czasem wygram kilkadziesiąt złotych i idę za nie na ryby. Czasem przegram i wzruszam ramionami, bo wiem, że to tylko gra. Nauczyłem się jednej ważnej rzeczy – nie chodzi o pieniądze. Chodzi o tę chwilę, gdy siedzisz przed ekranem, a bębny się kręcą, i przez kilka sekund nie myślisz o rachunkach, o samotności, o tym, że dzieci są daleko. Myślisz tylko o tym, czy tym razem los się do ciebie uśmiechnie. A gdy to zrobi, nawet na chwilę, czujesz się, jakbyś dostał prezent. I wiesz co? W tym roku, na Dzień Ojca, dostałem go sam od siebie. I był to jeden z lepszych prezentów w moim życiu. Bo nie przyszedł w pudełku, nie był zawinięty w kolorowy papier. Przyszedł w postaci czterystu pięćdziesięciu złotych, nowej wędki i wieczoru, który przypomniał mi, że jeszcze nie jest za późno na małe radości. Nawet jeśli te małe radości zaczynają się od kliknięcia w vavada automaty o zmierzchu, w pustym mieszkaniu, przy kubku kawy, która dawno wystygła. Bo czasem to właśnie te niepozorne chwile składają się na szczęście. I choć wielu pewnie powie, że hazard to zło, ja odpowiem – wszystko zależy od tego, jak podchodzisz do tematu. Ja podchodzę jak do wędkowania. Czasem złowisz coś dużego, czasem nic, ale zawsze warto spróbować. A jeśli przy okazji poprawisz sobie dzień, to już w ogóle sukces.